మా ఊర్లో ఉన్న రోజుల్లో నాకు ఆవు దూడలతో మంచి నేస్తం కుదిరేది. అవి నా వెంటే తిరుగుతుండేవి. వాటి ఆలనా-పాలనతో నాకు పొద్దే తెలిసేది కాదు. ఒక ఏడాది ఓ విచిత్రమైన అనుభవం ఎదురైంది. అప్పుడు నా వయసు 12 ఏళ్లు ఉంటాయేమో. మేము సెలవలన్నీ గడిపేశాక, తిరిగి నందిగామకు (అక్కడి వరకు ఎడ్లబండిమీద వెళ్ళాలి) ఆ తర్వాత గుంటూరుకు వెళ్ళాలి. అలా బండిమీద మేము నందిగామ వెళుతుంటే, ఈ రెండు ఊర్ల మధ్య (అడవి రావులపాడు - నందిగామ) మధ్య పాపరావు చెరువుకట్ట అని ఒకటుండేది. అలాగే దానికంటే ముందే (రావులపాడు నుంచి వెళుతున్నప్పుడు) చిన్ననరసయ్య బావి వచ్చేది. అలా మేము బండిమీద వెళుతున్నామా, ఒక ఆవుదూడ మా బండి వెంటే వస్తున్నది. ఎంతదాకా వచ్చిందంటే రెండు కిలోమీటర్ల దాకా వచ్చేసింది. అది గమనించిన మా జీతగాడు (పేరు కోటయ్య అనుకుంటా) ఇలా అన్నాడు `చిన్నబ్బాయిగారు మీరోసారి బండి దిగి దాన్ని వెనక్కి తోలండి' . ఆ మాట విని నేను కిందకు దిగి ఆ ఆవుదూడను నిమిరాను. అది చాలా సంతోషించింది. కళ్లలోన కళ్లుబెట్టి చూసింది. `ఎందుకు నన్ను విడిచి వెళ్లిపోతున్నావ్ ' అన్నట్టుగా చూసింది. దాన్ని బుజ్జగించి వెనక్కి పంపడం నాకు చేతకాలేదు. మా చిన్న జీతగాడు (వెంకటేశ్వర్లు) పరుగుపరుగున వచ్చి దాన్ని తోలుకుపోయాడు. నాకెంతో బాధేసింది. ఆ తర్వాత అది ఎంత ఎదిగినా, నన్ను చూసి ఇట్టే గుర్తుపట్టేది.
ఊర్లో చేతబడుల భయం గురించి తర్వాత చెబుతాను. మరి మీ ఊర్లోని విశేషాలు కూడా ఈ పేజీలో పంచుకోండి. - మీ తుర్లపాటి నాగభూషణ రావు (నాగరాజు)- 988 529 2208
కామెంట్లు లేవు:
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి